Ey aç gözlü olan BEN… Nedendir bu açgözlülüğün..Nedendir her şeyi biranda yapmak isteğin.?Bu aceleciliğin, bir ömre sığdıramayacak kadar çok değişikliliğin neden.?
Tutarsızlıkmıdır...!?
Bu.korkumudur..!?
Bu paniklemen neden.?
Yaşayamayacaklarının korku ve telaşımıdır bu.?
Ömür bi su gibi gelip geçerken ,su olan ben; içimdeki dinmek bilmeyen bu girdap, bu alobora nedendir böyle..!?
Ne zaman bitecek diye baksam; durulan su içindeki girdap bir hortuma dönüşüp etrafı yakıp yıkıyor.. Her şeyi yok edercesine dağıtıyor.. Ve ben baka kalıyorum kendime…Bitmek bilmeyen bu bu kausu yok etmek isterken ,ben seni gördüm bir an…Öylece kala kaldım ve sen bana öğrettin bu girdabın hikayesini .Sen bana sevdirdin yok etme gücümün nedenini..Ben ve senin nekadar birlikte olduğumuzu gördüm.. Aç gözlülüğümün ,korkularımdan,yalnızlığımdan ibaret oluşunu gördüm sende.. Girdabın içindeki tutkumu,deliliğimi,coşkumu gördüm.. Beni ben olarak sevmeyi öğrettin sen.. Yalnızlığımı sevmeyi, korkularımı sevmeyi öğrettin bana.; yanlışlarıma bir bilgeliğin eliyle bakmayı öğrettin....
BEN OLAN SEN , SENİ KABUL ETMEYİ VE SEVMEYİ ÖĞRENDİM..
ACI DA OLSA ZORDA OLSA..
YA SEN?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder